Afgelopen week is er weel heel wat gebeurd om over te vertellen.
Ik neem er de belangrijkste gebeurtenissen uit.
Sinds twee weken zijn er dokters, chirurgen en verpleegsters van de Amerikaanse vrijwilligersorganisatie 'MIMA' in Cochabamba neergestreken. Deze mensen verblijven twee weken in een hospitaal om er gratis te opereren. Ze doen dit elk jaar en deze week kregen we de kans om ze te ontmoeten. We hadden er al veel van gehoord, aangezien ze goede vrienden zijn van Anna. Donderdag gingen Regy en ik samen met Anna en een deel van het medische team naar een dorpje in de campo, Challa, om allerlei dingen uit te delen als bananen, mandarijnen, koekjes en kledij. Het was 3 uur rijden van Cochabamba naar de bergen, maar het was zeker de moeite waard!
Onderweg gooiden we bananen uit de auto naar kinderen en volwassenen die de lange bergpaden trotseerden.
Voor Challa is er een groter dorpje met een schooltje. Daar lieten we ons busje achter en gingen te voet verder naar Challa. We kozen een plaats om te picknicken en van daaruit zagen we Challa liggen in de vallei. We hadden nog een mooie wandeltocht voor de boeg. Onderweg was alles heel erg stil. Af en toe zagen we een schapenherder of iemand die bij de ezels sliep, maar je had meteen het gevoel dat de tijd stilstond. Het maakte voor deze mensen niet uit of het 14u was, of 17u.
In Challa was er bijna niemand te bespeuren, enkel een schaap en één huisje waar de kinderen maar bleven komen. Zeker toen ze zagen dat we koekjes en mandarijnen hadden. De andere inwoners waren schapen of lama's gaan hoeden. Ik vond het echt geweldig om in zo een verlaten dorpje rond te lopen. Ongelooflijk hoe ze daar wonen! Ze zijn een halve dag onderweg naar de winkel, en ze hebben niet genoeg kledij om hun warm te houden. En als je dan met een koekje komt, zijn ze dolgelukkig.
Terug onderweg naar de auto kwamen we een heleboel kinderen tegen op de bergpaden. Zij hadden nog een lange weg voor de boeg, maar Anna kon ze overtuigen om een eindje terug te lopen naar onze auto. Met een lekkere banaan in het vooruitzicht, holden de kinderen terug naar het dorp. Ik had al een vermoeden dat bij aankomst het halve dorp op ons zou staan wachten. Een meisje wou niet mee terug omdat ze nog 4 uur moest wandelen voor ze thuis was! Het is geen wonder dat ouders hun dochters liever niet naar school sturen, het is niet altijd even veilig op de bergpaden...
Terug aan de bus stond iedereen ons inderdaad op te wachten. We lieten de kinderen op een rij wachten en ze mochten één voor één om een knuffeldier en een banaan of mandarijn komen. Daarna deelden we nog koekjes uit, werden de zakken met kledij meegegeven aan de leerkrachten van het dorp en volgde er nog medicatie. Ik vond het echt geweldig om deze spullen uit te delen, iedereen kwam ons bedanken (we kregen zelfs een speech), de kinderen waren zo trots en blij met hun knuffels, het verwarmde me echt. Ik ben blij dat ik dit mocht meemaken.
Ondertussen geef ik nog altijd huiswerkbegeleiding aan de jongesten van de Apoyo escolar. Ze hadden deze week één namiddag géén huiswerk (ik wist niet dat het bestond, hier in Bolivia), dus heb ik de kast opengetrokken en alle spelletjes die ik vond uitgedeeld. Het was een waar feest voor de kleintjes!
Tot slot laat ik jullie ook nog de vorderingen met de speeltuin zien!
Enkel de zandbak moet nu nog gegraven worden. Dit doen we samen met de hulp van enkele ouders. Hopelijk geraakt hij deze week nog af!
Voor ik afsluit nog leuk nieuws: Ik heb dit weekend een voedselvergiftiging opgelopen... Ik dacht echt dat ik ervan gespaard ging blijven, zo dicht bij de terugkeer naar België. Maar iedereen moet er ooit eens aan geloven. Maar goed, ik verwacht dat ik weer snel in orde zal zijn. Gelukkig kon ik langs bij het MIMA team om medicijnen en raad.
Dit was een van de laatste berichtjes! De laatste week in Cochabamba gaat nu in...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten