De laatste week was superdruk en het internet was opgebruikt bij ons thuis waardoor ik niet altijd bereikbaar was. Maar goed, het was een geslaagde week en dat is het voornaamste!
Het speeltuintje dat jullie gesponsord hebben is net op tijd afgeraakt (na een eindeloos gevecht met de schommels en de zoektocht naar werkmateriaal dat altijd spoorloos verloren gaat). We hebben de oude banden in de tuin gebruikt als veiligheid voor de loopbrug en die hebben we ook een kleurtje gegeven. De plankjes van de schommels hebben we zelf gezaagd en geschuurd, enkel de kettingen erdoor krijgen bleek niet zo eenvoudig. Gelukkig konden we rekenen op een dubbele portie mannenkracht!
Op de laatste vrijdag van ons werk in Atiy was het dan zo ver: De grote opening van de speeltuin! Regy en ik hadden de speeltuigen versierd met ballonnen, de fruitsla voor de kinderen stond klaar en de hele tuin lag er piekfijn bij. Laat de kinderen maar komen!
Maar ze mochten nog niet meteen gaan spelen, want ze hadden nog iets voorbereid voor Steven en mij! Na een speech van de leerkracht (ze zijn hier dol op speechen) en een liedje gemaakt en gezongen door de leerlingen, kwamen de knuffels, tekeningen en cadeautjes! We hebben een groene camiseta van Escuela Atiy gekregen en een echte Boliviaanse aguayo (draagdoek). De camiseta moesten we natuurlijk meteen over ons hoofd trekken en daarna werd het startschot gegeven voor een half uurtje spelen (in plaats van huiswerk te maken). Wat hadden ze plezier, ons project is zeker geslaagd!
De laatste week betekent ook de week van afscheid nemen. We hebben woensdag, donderdag, vrijdag én zaterdag afscheid genomen van Cochabamba. Woensdag gaf ik mijn laatste lesjes op de NSC. Als afscheid had ik cake bij die de kinderen zelf mochten versieren. Lekker!!! Donderdag waren we uitgenodigd bij de meest bijzondere vrouw die ik ooit zal ontmoeten en tevens ook de vrouw voor wie ik gewerkt heb: Anna (Anita). Het werd een erg gezellige Nederlandse avond en dan kan het nieuwe Koningslied niet ontbreken (een aanrader voor wie een gek lied zoekt). Zelfs de Nederlanders kleuren niet oranje, maar schaamrood bij het horen van het lied. Ik vind het vooral heel erg entertainend! Vrijdag namen Steven en ik zelf het initiatief in handen en organiseerden we een pizza avond met onze vaste vriendengroep. Zaterdag namen we afscheid van de Nederlandse School door Koninginnedag te gaan vieren. Er waren optredens, verschillende kraampjes (zelfs met kroket), dansjes en vooral heel veel oranje gekleurde mensen! ’s Avonds zijn we nog gaan kijken naar Feicobol, een internationale beurs in Cochabamba. Het was een heel ander Bolivia dan dat we deze drie maand gezien hebben: Hier was het om ter mooist gekleed, allerlei producten die de gemiddelde Boliviaan nooit kan betalen (dure auto’s en toestanden), praktijken van tandartsen die met een hele show gepromoot werden, fotoshoots… maar ook wel gezellige optredentjes en veel sfeer.
Nu ben ik dus nog twee volledige dagen in La Paz. Hier doe ik nog wat sightseeing en dan zit het er op! Ongelooflijk. Soms is het alsof ik maar pas aangekomen ben, maar soms is het ook alsof ik hier al mijn hele leven ben. Alle clichés kloppen: dit was een echte levenservaring en zoals elke gringa wil ik zeker terugkomen! Maar donderdag ben ik in België en dan gaat het gewone leven weer verder en worden de herinneringen steeds vager. Misschien kom ik ooit terug, misschien ook niet, maar Bolivia, ik vergeet je nooit!
