Het internet doet het weer dus tijd om jullie te vertellen welke spannende avonturen ik deze week heb meegemaakt. Ondertussen zijn we twee feestdagen voorbij: dag van de voetganger (día del pieton) en dag van het kind (día del niño). Twee feestdagen waar ik echt van onder de indruk ben, omdat je ze met niets kan vergelijken in België. Goed, Autoloze zondag en Sinterklaas komen dicht in de buurt, maar in Bolivia gaat het nét een stapje verder.
Día del pieton was afgelopen zondag. We hadden al gehoord dat er geen auto's reden, maar we stelden ons er een Belgisch tafereel bij voor, waar gewoon een paar straten afgesloten zijn. Dit was een serieus understatement. In héél Cochabamba reden er geen auto's, noch brommers. Plots hadden alle Cochabambino's een fiets, rollerskates, een skateboard, werden er karretjes achter fietsen geknoopt met kinderen in, geen trufi's, nada! Dan zijn we met een zalig zonnetje op ons gezicht een ijsje gaan halen en lekker opgegeten in het park. Iedereen kwam de straat op, de parken zaten vol, het was een geweldig leuke dag! De stad was opeens veel mooier, en veel rustiger. In plaats van claxons hoorden we hier en daar een gitaar.
Dinsdag in het terugkeren naar huis heb ik een klein accident gehad. De bestuurder van het busje waar ik in zat moest plots remmen en ik ben tegen de zetel voor mij gekatapulteerd. Mijn linkerelleboog was geraakt op de zenuwen en ferm gekneusd. Ook zit er een serieuze wonde op. Omdat ik zo goed als flauwviel eens ik me recht zette, ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Op de spoed ben ik ook nog twee keer bijna van mijn stokje gegaan. De eerste keer toen ze platen wouden pakken en ik mijn elleboog moest strekken (wat dus echt niet ging van de pijn). Ik zakte door mijn benen en toen schoot iedereen plots in actie: infuus steken, lucht toedienen, ik werd aan de monitor gelegd... Toen het infuus leeg was moest ik terug platen laten nemen, de eerste poging was natuurlijk mislukt. Toen zette ik me op voorhand al op de grond en het had echt geen twee minuten langer moeten duren of ik was weer weggeweest. Voor mij was het wel schrikken, ik heb nog nooit zo slecht gereageerd op een val (misschien is het de hoogte) en ik had ook nog nooit een infuus gekregen, ik was dus helemaal onder de indruk. De derde keer voelde ik me weer wegdraaien toen ze de windel aan mijn elleboog deden. Maar goed, het is niet gebroken, wel goed gekneusd. Ook zijn mijn zenuwen geraakt, wat die hevige pijn en het flauwvallen veroorzaakte. Nadat de dokter mij nog subtiel wou uithuwelijken met zijn zoon, mocht ik toch naar huis. Ik heb dan twee dagen thuis gezeten, maar elke dag kan ik mijn elleboog weer meer bewegen.
Op día del niño besloot ik wel naar de Boliviaanse school te gaan.Ik had immers aan de klasleerkracht van het zesde leerjaar, Neysa, gevraagd of ik mocht helpen, en dat wou ze heel graag. Op de speelplaats was het een groot feest, met een ingehuurde clown die liedjes draaide en snoep gooide. Daarna gingen de kinderen naar de klas om nog meer snoep en lekkers te eten, dingen te knutselen, te dansen en te zingen. In de namiddag was er geen comedor en geen apoyo. Ik ben dan terug naar de medische post van Atiy gegaan om aan het speeltuinproject verder te helpen, maar met één arm was ik eigenlijk van weinig nut. De jongens hebben wel aardig veel afgebroken en weer in elkaar gezet.
Vandaag, zaterdag, ben ik met Steven en de kinderen van het lager en middelbaar onderwijs van de NSC naar Pairumani gegaan. Daar hadden we een themadag rond waterbeheer. Ik heb op de NSC twee weken lang lesgegeven over de watersnoodramp, waterschappen, dijkgraven, sluizen ,dammen, gemalen dijken, windmolens en alles wat erbij hoort. Vandaag sloten we het thema af in een prachtig ecologisch park waar zelfs een gemaal, een sluis én een kanaal aanwezig was. De kinderen werden een hele dag in twee waterschappen (de Waterdraken en de Rode Bevers) verdeeld en streden tegen elkaar. In de voormiddag hadden Steven en ik een tocht uitgestippeld waarbij de kinderen verschillende opdrachten moesten doen tegen elkaar (zoals een puzzel, een toneeltje, een quiz...). De winnende ploeg werd dan beloond met grondstofkaartjes (steen, metaal en hout). Die grondstoffen hadden ze nodig voor het spel in de namiddag. Na een stevige lunch (eindelijk nog eens zelfgemaakte smosjes zoals in België) konden we aan het groot spel beginnen. Elke waterschap maakte een kamp, koos zijn loper en kampleider en dan kon de strijd losbarsten. Door middel van 'blad steen schaar' probeerden de waterschappen elkaars grondstoffen af te pakken. Die grondstoffen konden door de loper ingeruild worden voor een onderdeel van een windmolen (wieken, gebouw en raderen). Hadden ze twee windmolens gebouwd, mochten ze dat omruilen voor een stoomgemaal. Konden ze dan nog een windmolen bouwen, hadden ze een elektrogemaal. Dan was het spel afgelopen. We zijn nooit tot het elektrogemaal geraakt, maar ik ben toch heel fier op mijn Waterdraken (ik was hun Dijkgravin), zij wonnen het spel met een stoomgemaal.
Onderweg naar huis trok ik ook een foto van een iets minder aangenaam fenomeen hier in Bolivia: een opgeknoopte pop. Deze pop vind je terug op de campo (platteland). Het betekent dat daar de inwoners het recht zelf in handen namen. Wie steelt of iets anders mispeutert, zal opgehangen worden. En dat is effectief zo, de hele gemeenschap laat dat gebeuren, zonder ook maar enig proces of bemoeienis van de politie. De politie probeert wel de ongelukkigen op tijd uit de boom te halen, maar dikwijls is er zo een tegenreactie van de inwoners dat dat haast onmogelijk is. Of worden de mensen opnieuw gelyncht als ze uit het ziekenhuis of politiebureau ontslagen worden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten