La Concordia

Hey iedereen

Hier volgt weer een berichtje van me.
Het weekend is hier bijna gepasseerd, nog even wat voorbereiden voor de lessen van morgen, een filmpje kijken en dan gaan slapen.
Het was weer een leuk, gezellig, gevuld weekend.

Vandaag, zondag, zijn we naar el Cristo de la Concordia gegaan. Of toch, geklommen, gepuft, af en toe gevloekt, maar we zijn er geraakt. Het reuzegrote standbeeld (bijna 50m) ligt op een heuvel en je ziet het altijd, waar je ook bent in de stad.
Het is een goed oriëntatiepunt en ook het eerste wat ik zag van Cochabamba toen we van La Paz naar hier vlogen.
Sinds de eerste dag zeg ik dan ook dat ik de Cristo wil gaan bezoeken en vandaag was het dan zover. De trap naar de Cristo bedraagt meer dan 1500 treden, dapper besloten we om deze toch te voet te doen. Er is ook een kabelbaantje dat je naar boven brengt.
Het was verstikkend heet en door de hoogte was ik heel snel buiten adem en klopte mijn hart bijna uit mijn keel. Maar de Nederlanders onder ons moesten het toegeven: Vandaag was een overwinnning van de Belgen. Wij twee waren altijd enkele treden voor en konden ook langere afstanden aan.

Eindelijk kwam hij in zicht en konden we boven op een plein wat uitrusten. We zijn ook in het beeld zelf geweest, prachtig uitzicht had je door de kijkgaatjes! Daarna begon het te onweren dus besloten we met het kabelbaantje naar beneden te gaan, hoera!


La concordia betekent de 'eendracht', de 'eensgezindheid'. Iets wat ik hier elke dag mag ervaren. Goed, in de stad worden we dikwijls als gringo's bekeken en ook zo aangesproken, maar als ik hier de mensen zie en met ze praat en werk en met de kinderen bezig ben, besef ik toch dat we overal ter wereld hetzelfde willen: Van elke dag het beste maken. Ik geniet er echt van om me zo in te zetten voor Atiy, we werken samen aan zoveel projecten, we werken aan hetzelfde doel. Dat schept een band, van welk land je ook bent. Dit weekend zijn we ook St.-Patrick's day gaan vieren. 'We', dat waren een Ier, Australische, Schot, Amerikaan, Nederlanders, Belgen en Bolivianen en we wouden allemaal gewoon een fijne avond beleven met iedereen.


Goed, ik sluit weer eens af!

Chau Chau

Willemiena Water in Tiquipaya

Hola a todos!

Het is al eventjes geleden dat ik nog een bericht gepost heb,maar ik heb het tegenwoordig zo druk dat ik amper tijd heb om mijn was te doen (met de hand), mijn blog te typen, mijn verslagen te maken, naar de winkel te gaan...
Tegenwoordig ziet mijn weekschema er zo uit:
Maandag
- VM: overleg op de NSC
- NM: stage op de NSC
dinsdag
- VM: Observatie in de Boliviaanse school
- NM: allerlei projecten op Atiy
Woensdag
- VM: overleg op de NSC
- NM: stage op de NSC
donderdag
- allerlei projecten op Atiy
vrijdag
- VM: observatie in de Boliviaanse school
- NM: allerlei projecten op Atiy

Maar goed, terug ter zake.
vorige week zaterdag hadden we een superleuke themadag rond water in Tiquipaya met de kleutertjes van de NSC.
Ik was op stap met de oudste kleuters, verkleed als Willemiena Water.
Willemiena Water was heel verdrietig omdat haar gouden druppels hun glans verliezen. Dit komt door de vervuiling van het water in Tiquipaya. Ze kan terug gouden druppels krijgen door opdrachtjes te doen, maar die kan ze nooit alleen. Gelukkig kwam er net een bende kleutertjes af van de NSC. Zij wouden meteen helpen!
En dat het stoere kleutertjes waren, dat zullen we geweten hebben! Ze hebben langer dan anderhalf uur gewandeld zonder te klagen, over rotsen en rivieren. Natuurlijk is zo ongeveer iedereen in de rivier gesukkeld, sommige eerder expres dan per ongeluk, het was echt een super hete dag. Terug op de camping hadden de ouders een barbecue klaar gemaakt en konden de kinderen nog naar hartenlust bootjes ineen timmeren en ermee spelen op het water. Moe maar voldaan gingen we allemaal weer naar huis.
Behalve Willemiena Water, die had haar gouden druppels weer terug en na elk kind een medaille gegeven te hebben, trok zij zich terug bij de rivier...
De foto's van Willemiena komen er volgende week op!

En toen waren we een maand verder...

Hola!

7 maart, al een maand in Cochabamba. Het gaat zo snel, véél te snel!

Ondertussen heb ik alweer een aantal leuke dagen erop zitten! Vorig weekend naar Tarata gegaan voor de 21e feestdag van de perzik. Tarata is een ontzettend klein en gezellig dorpje met een grote marktplaats.
Dat stond nu vol met chichakraampjes en andere eet-en drankstandjes, handgemaakte spulletjes,juweeltjes, fruit...
Chicha is een drank op basis van maïs. Je kan het drinken met appels of kaneel en kokosnoot als toevoeging, of zonder iets erbij. Chicha bestel je in een kan voor de hele groep. Er hoort ook een Tutuma bij om uit te drinken.
Je drinkt het volgens bepaalde regels:
Voor je drinkt, nodig je je buur uit om mee te drinken door 'salud!' te zeggen (NL: Schol).
Daarna drink je in één keer (nu ja ongeveer) de tutuma leeg en schenk je in voor je buur. Dit gaat een tijdje door tot de kan leeg is of tot iemand niet meer drinkt en dan wordt de tutuma op de kan gelegd tot er weer gedronken wordt.

Woensdag ben ik met Annemieke en Mika naar Tiquipaya gegaan om de wandelroute te lopen die we zaterdag met de kleutertjes gaan doen.
De camping 'Los Molinos' is een ontzettend mooie, groene, rustgevende plek.
Achter de camping stroomt een grote rivier en heb je adembenemende landschappen!
Ik was zo blij om uit de stad te zijn. Zalig wegdromen in het landschap met op de achtergrond het geluid van het water.
Zaterdag wordt echt een topdag voor de kleintjes!


Ondertussen ben ik ook weer een aantal keer naar Atiy gegaan. Daar heb ik meegeholpen in de kledingwinkel (hier worden allerlei spullen verkocht voor ontzettend weinig geld), de comedor (eetzaal) en de appoyo (huiswerkbegeleiding).


De huiswerkbegeleiding geef ik aan de kindjes uit het eerste en tweede leerjaar. Huiswerk is hier totaal zinloos en ontzettend saai.Zo moesten ze bijvoorbeeld alle getallen opschrijven van 200 tot en met 300 met telkens een rood streepje ertussen, of tekent de juf een figuurtje op een aantal vierkantjes en moeten ze met dat figuurtje hun hele ruitjesblad voltekenen...
Sommige kindjes die klaar waren, vroegen aan mij of ik cijferoefeningen wou opschrijven. Ik deelde ze telkens per drie uit en dan kwamen ze ze helemaal fier laten verbeteren bij mij. Dat vond ik echt leuk om te zien.
Elke donderdag is er ook voetbal'les' als huiswerkbegeleiding. In het begin probeerde ik alle kindjes te verzamelen en aan het voetballen te krijgen, maar dat heb ik snel opgegeven. 'Als we niet willen voetballen, dan gaan we wel in de boom hangen...' en dat is blijkbaar de normaalste zaak van de wereld. Kindjes liepen maar over en weer van de boom naar een voetbal. Toen het weer tijd was zei ik gewoon 'Chico's, vamos!' en ik zag dat ze allemaal weer meegingen naar de school. Ik denk dat ze allemaal wel een bal aangeraakt hebben, maar gewoon niet de hele tijd.


Vanaf volgende week ga ik ook naar de school van Atiy. Ik kom waarschijnlijk terecht in het zesde leerjaar, 40 kinderen in de klas! Ik ben benieuwd!

Hasta la proxima!

Pilletjes, ijsjes en heel veel lachende gezichtjes

Hey allemaal!

Deze week was een week van platte rust.
We zijn in het begin van de week met drie vrijwilligers ziek geworden (hoewel we alledrie andere klachten hadden),
waarschijnlijk iets opgelopen op de Cancha. Of misschien lag het aan de voeding of....
In ieder geval, van maandag tot donderdag heb ik een hele tijd geslapen,
af en toe een vergadering tussendoor, pilletjes gepakt en mijn voeding aangepast.
Ondertussen ben ik weer zo goed als de oude, jammer dat ik twee namiddagen gemist heb in de NSC om les te geven.
Grappig dat je hier in de apotheek om 'drie pilletjes' kan, dan knippen ze dat van een strookje en betaal je dus per pilletje.
Het nadeel is natuurlijk dat je geen doosje met bijsluiter hebt.

Op de NSC zijn we volop bezig met de themadag voor te bereiden voor de kleutertjes en het eerste leerjaar.
Deze gaat door op zaterdag 9 maart en dit jaar is het thema 'water'. We gaan dus naar een plek met water en daar
allerlei dingetjes zelf doen en zelf ontdekken.
Voor en na 9 maart zijn er ook vier lesjes gepland rond water.
In deze lesjes leer ik mijn kleuters allerlei dingen over de eigenschappen van water, functies van water, zuinig omgaan met water (zeker belangrijk hier in Bolivia, aangezien dat het drinkwater beperkt is).
Allemaal met spelletjes en doedingen. Volgende week kan ik hier al uitgebreid verslag over geven!
Dit weekend heb ik me bezig gehouden met de uitnodigingen te maken voor de themadag (zie foto).
Ik vind ze wel goed gelukt!



Vrijdag ben ik dan eindelijk op de Boliviaanse school van Atiy geraakt!
Dit is echt het andere gezicht van Cochabamba. Je merkt meteen dat je in het arme deel van de stad bent. Troosteloze hoopjes stenen, stofwolken die langs overal huizen binnendringen, parkjes waar amper gras groeit, kinderen en honden lopen door elkaar op straat...
In de voormiddag ben ik eerst met Anna nog wat klusjes en boodschappen gaan doen en 's middags kwamen we aan op de medische post van Atiy, daar is ook de refter of de 'comedor'.
De kinderen van het lager hadden gedaan met les en gingen eten. De comedor is een project voor de allerarmste kinderen van Buena Vista. Daarna hebben die kinderen ook huiswerkbegeleiding, omdat ze thuis de kansen niet hebben huiswerk te maken.
Al vanaf het eerste moment dat ik op de post arriveerde had ik kinderen rond mijn arm hangen.
"Cómo te llamas? Quántos años tienes?" Vragen die ik nog veel zou mogen horen.
Ik was echt blij om eindelijk tussen deze kindjes te zijn, daarvoor ben ik tenslotte naar Bolivia gegaan.
Een aantal meisjes reserveerden meteen een plaatsje naast mij aan tafel, ook al was het eten nog niet eens uitgeschept.
Toen de bordjes soep allemaal uitgeschept waren en klaarstonden (zo een 80 kinderen blijven elke middag eten) hielp ik met het uitdelen van de borden per tafel. De meisjes dachten dat ik met mijn bord soep in de hand naar een plekje aan het zoeken was
en ik hoorde vanuit de hoek van de eetzaal: "No, Anna-Sophia, aquí, aquí!!" En ik zag vijf meisjes zwaaiend en lachend naar het enige vrije plekje wijzen aan hun tafel.
De namen van die meisjes ben ik ondertussen al vergeten, ze hebben dan ook dikwijls dubbele namen met een heilige ertussen, maar hun blije gezichtjes nog lang niet. Ik legde hen uit dat ik nog niet heel goed Spaans spreek maar dat ik het nog aan het leren ben. De oudste van de groep sprak een beetje Engels en zo leerden we elkaar veel bij. Ze vroegen me de hele tijd wat hun naam was in het Engels (niet gemakkelijk dus met al die dubbele namen).
Als dessert had Anna, die verjaarde, ijs meegebracht! In drie smaken! Wat een feest! Het was een puzzelwerk om bekertjes voor ijs te vinden en kindjes die nog geen ijsje gekregen hadden en dat niet durfden te zeggen.
Na het eten werd Anna nog uitvoerig gevierd (elke leeftijdsgroep had een kaart gemaakt en kregen allemaal een kus van Anna) en dan werd het tijd om naar huis te gaan.
Vanaf volgende week zal ik er 's morgens en 's middags zijn (behalve als ik op de NSC) ben.
Ik weet nog niet met welke groep ik in de voormiddag aan de slag ga, maar in de namiddag help ik zeker met huiswerkbegeleiding.
Oh ja, ik moet mezelf nog overwinnen om foto's te maken van die kindjes. Ik heb nu nog het gevoel dat ik dan de 'gringa' ben die
foto's komt maken van de arme kindjes in het zuiden... Maar ik maak er werk van, beloofd!

Tot de volgende keer!