Reizen, dat is ontmoeten... en afscheid nemen

Er is weeral bijna een weekend gepasseerd...
Niet te geloven hoe snel het hier gaat, ook al ligt het levensritme in Bolivia een pak lager dan in België.
Ik weet nu al dat ik Cochabamba ga missen als ik terug ben, en ik ben nog niet goed en wel begonnen hier.
Ondertussen hebben we al genoeg regenbuien op ons dak gehad (het regent zelfs binnen in mijn kamer, gelukkig nét niet in mijn bed),
maar nu is het al 2 dagen volop zon en geen spatje regen. Zou het einde van het regenseizoen in zicht zijn?

Het was weer een heel gezellig weekend met de luitjes van 'Bolivia House'.
Dat zijn de andere Nederlandse vrijwilligers die in hetzelfde huis wonen en hun vrienden.
Vrijdagavond was het Lasagne avond in Bolivia House. Zelfgemaakt door een Boliviaanse vriend
en ik heb nog nooit zo lekkere lasagne gegeten! Zowel met als zonder vlees!
Daarna nog lang en gezellig gebabbeld, elkaar weer wat beter leren kennen.
Eens je een groepje hebt gevonden, wordt alles zoveel interessanter.
We spraken dan ook af om de dag erna allemaal samen naar de Cancha te gaan, de grootste markt van Bolivia (ik durf zelfs zeggen van Zuid-Amerika)



Op la cancha vind je echt alles! Van meubels tot hoofdtelefoons... en vooral heel veel traditionele Boliviaanse hebbedingetjes!
Gelukkig hadden we iemand mee die zijn weg kent in deze overdekte doolhof van tienduizenden kraampjes.
Ik kwam ogen en neuzen te kort om alles te registreren. Wat wel doordrong was de geur van de gebalsemde lamafoetussen. Deze diertjes hangen met tientallen omhoog aan kraampjes. Je kan ze kopen om geluk af te smeken. Hier steken mensen ze in de grond voor ze een huis of winkel bouwen. Het was een triestig aanzicht, maar voor de doorsnee cochabambino de gewoonste zaak van de wereld.



Na de cancha zijn we ons gaan verfrissen met een grote coup ijs met heel veel fruit! Echt heerlijk!

's Avonds was er een afscheidsfeest van twee vrijwilligers die gaan reizen door Zuid-Amerika. We hebben heel lekkere pizza gegeten en het was heel gezellig. Ik ben hier nog geen drie weken, maar ik voel me al thuis tussen al die lieve mensen die ik hier ontmoet. Mensen die zich allemaal belangeloos inzetten voor het geluk van anderen!
Ik kijk al uit naar de andere vrijwilligers die zullen komen... en weer gaan.

Hey allemaal!

Gisteren, woensdag, heb ik mijn eerste, echt voorbereid, lesje gegeven aan de oudste kleuters in de NSC (Nederlandse School Cochabamba).
De leerlingen in de NSC moeten dezelfde doelen halen als leerlingen die in Nederland naar school gaan. Daarom moeten de kleutertjes die naar groep 3 (eerste leerjaar) gaan, 20 verschillende letters kunnen horen en lezen. Samen met juf Annemieke heb ik beslist dat ik per week 1,5 uur (op woensdag) besteed aan de letters. Het andere 1,5 uur (op maandag) vul ik zelf op met verschillende activiteiten.
Vandaag heb ik de letter ‘m’ aangeleerd. Ik vond het echt leuk om met de drie oudste kleuters aan de slag te gaan. Deze doelgroep is heel nieuw voor mij, het is dan ook een leuke ervaring. Tijdens mijn stage in het eerste leerjaar heb ik een aantal letters moeten aanleren, dus daar kon ik me een beetje op baseren. Gelukkig spreken 2 van de 3 kleuters een aardig mondje Nederlands, waardoor woordjes aanleren niet zo moeilijk is. Het andere kleutertje, spreekt en verstaat amper Nederlands. Maar met heel wat gebarentaal en plaatjes komen we er ook wel!


Carnaval op de NSC

Ondertussen heb ik ook al de helft van mijn Spaanse lessen achter de rug. Deze lessen zijn telkens 4 uur per dag (meestal in de voormiddag). Alleen al er geraken is een groooooooot avontuur, maar sinds 3 dagen heb ik mijn draai erin gevonden. Ik woon redelijk ver van de Spaanse school, waardoor ik het openbaar vervoer moet nemen. In Cochabamba rijden er heel veel ‘bussen’ (genaamd trufi’s en microbuses) rond, alleen zijn er geen haltes en tijdstabellen nog veel minder. Je moet dus op de route gaan staan van zo een trufi of microbus, je hand uitsteken als er eentje komt en als je wilt uitstappen gewoon ‘para por favor’ roepen en dan stopt ie langs de kant van de weg. Handig, maar zo een trufi is heel erg klein en zitten dus propvol. Voor elke rit betaal je hetzelfde bedrag.


Goed, met de trufi dus. Om naar de Spaanse school te gaan, kan ik twee trufi’s nemen. Ik wandel een kwartiertje naar de route, dan zit ik een kwartiertje in de trufi en dan is het nog 10 minuten stappen tot de school. Toen ik een trufi wou nemen dichter bij huis, ben ik zo hard verdwaald geraakt… Het was toen ook echt aan het gieten, waardoor mijn plannetje meteen onleesbaar werd. Niet dat je echt veel aan een plan hebt, aangezien er amper straatnamen vermeld staan in de straten, en de Cochabambino’s zelf ook niet weten hoe die straten heten. Een taxi nemen dan maar… En in het vervolg toch een kwartier stappen en de bekende trufi nemen.

Tot binnenkort!
Besos!

Feest in de stad!

Eigenlijk vieren ze hier in Cochabamba al een hele week carnaval,
en hebben we al een hele week moeten uitkijken voor waterpistolen en scheerschuim.
Maar gisteren, zaterdag, konden we dan eindelijk naar de grote optocht gaan kijken.
deze begint al om 8u 's morgens, dan stelt het leger hun praalwagens voor.
Maar wij zijn gaan kijken in de namiddag, als de dansers er zijn.
We waren op voorhand al goed gewaarschuwd voor de massa en de dieven die wel eens van de gelegenheid gebruik maken om je fototoestel uit je handen te rukken,maar daar zijn we gelukkig van gespaard gebleven.
Een massa, ja, die was er wel! Het was heel erg lastig om foto's te schieten omdat de weg langs beide kanten echt stampvol stond. Of zat, want veel mensen kopen stoeltjes op de tribunes. Soms staken we de straat over tussen twee dansgroepen door, alles strikt geregeld door de politie.Dan kon ik een paar foto's maken, maar met alle waterpistolen en scheerschuim op ons gericht
vond ik het toch een beetje te gevaarlijk. We waren dan ook kletsnat en hingen onder het schuim.






Ik ben in de 'we' vorm aan het schrijven omdat we met een heel leuk groepje op stap waren. We waren met 4 meisjes en 2 jongens, 3 Nederlandse meisjes, 2 Vlamingen en 1 Boliviaan die in Amerika opgegroeid is en teruggekeerd is naar zijn geboortestreek.
De meesten hadden al een aantal landen op hun palmares staan, waar ik alleen maar van kan dromen.
Het leukste aan reizen is om andere reizigers tegen te komen...
Het werd een boeiende, leuke en gezellige avond!

Ik probeer op mijn blog nog een filmpje te uploaden van carnaval...
Hiermee sluit ik af,
Ciao!

Carnaval, deel 1

Hola! Het is alweer een weekje geleden sinds het laatste bericht. Ondertussen ben ik het hier al goed gewoon en is de stad niet meer helemaal onbekend. Zoals ik het al zei in mijn vorig bericht, is het hier volop carnaval. De stoet is pas deze zaterdag, maar een ander gebruik is al een hele week niet weg te denken: Watergevecht! Overal waar ja komt, moet je uitkijken om niet kletsnat te worden gemaakt. En dit is niet enkel een feest voor kinderen. Ook auto's rijden de stad rond tot ze je in het vizier krijgen en met hun waterpistool door de ruit gaan hangen. En daar zijn ze echt goed in! De volle laag heb ik al meermaals gehad. Gisteren ben ik al eens gaan kijken in de Nederlandse School in Cochabamba. Dit is een school voor kinderen die Nederlands leren, na hun gewone schooluren. Er zijn niet zoveel leerlingen, maar het is wel gezellig. De kleutertjes werden helemaal verkleed voor carnaval en mochten een maskertje maken. Daarna mochten ze allemaal op de foto, wat een feest! De kinderen uit het lager hadden toets vandaag. Ze spreken al een aardig woordje Nederlands. Hier ga ik de komende maanden ook een aantal keer aan de slag. Voor ik afsluit toon ik nog een aantal foto's van mijn omgeving.

And then at last... Cochabamba!

Eindelijk is het zover! Na twee dagen, vier vliegtuigen en oneindig veel keer mijn paspoort bovengehaald te hebben, ben ik goed aangekomen in Cochabamba. Met vliegtuigen heb ik het wel gehad voor enkele maanden, maar toch ben ik blij met al de tussenstops die we gedaan hebben. Eerste stop was Madrid. Dankzij een lokale kennis werd het een leuke citytrip en konden we nog eens in een bed slapen voor we aan de volgende drie vluchten begonnen.