Hey allemaal!

Gisteren, woensdag, heb ik mijn eerste, echt voorbereid, lesje gegeven aan de oudste kleuters in de NSC (Nederlandse School Cochabamba).
De leerlingen in de NSC moeten dezelfde doelen halen als leerlingen die in Nederland naar school gaan. Daarom moeten de kleutertjes die naar groep 3 (eerste leerjaar) gaan, 20 verschillende letters kunnen horen en lezen. Samen met juf Annemieke heb ik beslist dat ik per week 1,5 uur (op woensdag) besteed aan de letters. Het andere 1,5 uur (op maandag) vul ik zelf op met verschillende activiteiten.
Vandaag heb ik de letter ‘m’ aangeleerd. Ik vond het echt leuk om met de drie oudste kleuters aan de slag te gaan. Deze doelgroep is heel nieuw voor mij, het is dan ook een leuke ervaring. Tijdens mijn stage in het eerste leerjaar heb ik een aantal letters moeten aanleren, dus daar kon ik me een beetje op baseren. Gelukkig spreken 2 van de 3 kleuters een aardig mondje Nederlands, waardoor woordjes aanleren niet zo moeilijk is. Het andere kleutertje, spreekt en verstaat amper Nederlands. Maar met heel wat gebarentaal en plaatjes komen we er ook wel!


Carnaval op de NSC

Ondertussen heb ik ook al de helft van mijn Spaanse lessen achter de rug. Deze lessen zijn telkens 4 uur per dag (meestal in de voormiddag). Alleen al er geraken is een groooooooot avontuur, maar sinds 3 dagen heb ik mijn draai erin gevonden. Ik woon redelijk ver van de Spaanse school, waardoor ik het openbaar vervoer moet nemen. In Cochabamba rijden er heel veel ‘bussen’ (genaamd trufi’s en microbuses) rond, alleen zijn er geen haltes en tijdstabellen nog veel minder. Je moet dus op de route gaan staan van zo een trufi of microbus, je hand uitsteken als er eentje komt en als je wilt uitstappen gewoon ‘para por favor’ roepen en dan stopt ie langs de kant van de weg. Handig, maar zo een trufi is heel erg klein en zitten dus propvol. Voor elke rit betaal je hetzelfde bedrag.


Goed, met de trufi dus. Om naar de Spaanse school te gaan, kan ik twee trufi’s nemen. Ik wandel een kwartiertje naar de route, dan zit ik een kwartiertje in de trufi en dan is het nog 10 minuten stappen tot de school. Toen ik een trufi wou nemen dichter bij huis, ben ik zo hard verdwaald geraakt… Het was toen ook echt aan het gieten, waardoor mijn plannetje meteen onleesbaar werd. Niet dat je echt veel aan een plan hebt, aangezien er amper straatnamen vermeld staan in de straten, en de Cochabambino’s zelf ook niet weten hoe die straten heten. Een taxi nemen dan maar… En in het vervolg toch een kwartier stappen en de bekende trufi nemen.

Tot binnenkort!
Besos!