Deze week was een week van platte rust.
We zijn in het begin van de week met drie vrijwilligers ziek geworden (hoewel we alledrie andere klachten hadden),
waarschijnlijk iets opgelopen op de Cancha. Of misschien lag het aan de voeding of....
In ieder geval, van maandag tot donderdag heb ik een hele tijd geslapen,
af en toe een vergadering tussendoor, pilletjes gepakt en mijn voeding aangepast.
Ondertussen ben ik weer zo goed als de oude, jammer dat ik twee namiddagen gemist heb in de NSC om les te geven.
Grappig dat je hier in de apotheek om 'drie pilletjes' kan, dan knippen ze dat van een strookje en betaal je dus per pilletje.
Het nadeel is natuurlijk dat je geen doosje met bijsluiter hebt.
Op de NSC zijn we volop bezig met de themadag voor te bereiden voor de kleutertjes en het eerste leerjaar.
Deze gaat door op zaterdag 9 maart en dit jaar is het thema 'water'. We gaan dus naar een plek met water en daar
allerlei dingetjes zelf doen en zelf ontdekken.
Voor en na 9 maart zijn er ook vier lesjes gepland rond water.
In deze lesjes leer ik mijn kleuters allerlei dingen over de eigenschappen van water, functies van water, zuinig omgaan met water (zeker belangrijk hier in Bolivia, aangezien dat het drinkwater beperkt is).
Allemaal met spelletjes en doedingen. Volgende week kan ik hier al uitgebreid verslag over geven!
Dit weekend heb ik me bezig gehouden met de uitnodigingen te maken voor de themadag (zie foto).
Ik vind ze wel goed gelukt!
Vrijdag ben ik dan eindelijk op de Boliviaanse school van Atiy geraakt!
Dit is echt het andere gezicht van Cochabamba. Je merkt meteen dat je in het arme deel van de stad bent. Troosteloze hoopjes stenen, stofwolken die langs overal huizen binnendringen, parkjes waar amper gras groeit, kinderen en honden lopen door elkaar op straat...
In de voormiddag ben ik eerst met Anna nog wat klusjes en boodschappen gaan doen en 's middags kwamen we aan op de medische post van Atiy, daar is ook de refter of de 'comedor'.
De kinderen van het lager hadden gedaan met les en gingen eten. De comedor is een project voor de allerarmste kinderen van Buena Vista. Daarna hebben die kinderen ook huiswerkbegeleiding, omdat ze thuis de kansen niet hebben huiswerk te maken.
Al vanaf het eerste moment dat ik op de post arriveerde had ik kinderen rond mijn arm hangen.
"Cómo te llamas? Quántos años tienes?" Vragen die ik nog veel zou mogen horen.
Ik was echt blij om eindelijk tussen deze kindjes te zijn, daarvoor ben ik tenslotte naar Bolivia gegaan.
Een aantal meisjes reserveerden meteen een plaatsje naast mij aan tafel, ook al was het eten nog niet eens uitgeschept.
Toen de bordjes soep allemaal uitgeschept waren en klaarstonden (zo een 80 kinderen blijven elke middag eten) hielp ik met het uitdelen van de borden per tafel. De meisjes dachten dat ik met mijn bord soep in de hand naar een plekje aan het zoeken was
en ik hoorde vanuit de hoek van de eetzaal: "No, Anna-Sophia, aquí, aquí!!" En ik zag vijf meisjes zwaaiend en lachend naar het enige vrije plekje wijzen aan hun tafel.
De namen van die meisjes ben ik ondertussen al vergeten, ze hebben dan ook dikwijls dubbele namen met een heilige ertussen, maar hun blije gezichtjes nog lang niet. Ik legde hen uit dat ik nog niet heel goed Spaans spreek maar dat ik het nog aan het leren ben. De oudste van de groep sprak een beetje Engels en zo leerden we elkaar veel bij. Ze vroegen me de hele tijd wat hun naam was in het Engels (niet gemakkelijk dus met al die dubbele namen).
Als dessert had Anna, die verjaarde, ijs meegebracht! In drie smaken! Wat een feest! Het was een puzzelwerk om bekertjes voor ijs te vinden en kindjes die nog geen ijsje gekregen hadden en dat niet durfden te zeggen.
Na het eten werd Anna nog uitvoerig gevierd (elke leeftijdsgroep had een kaart gemaakt en kregen allemaal een kus van Anna) en dan werd het tijd om naar huis te gaan.
Vanaf volgende week zal ik er 's morgens en 's middags zijn (behalve als ik op de NSC) ben.
Ik weet nog niet met welke groep ik in de voormiddag aan de slag ga, maar in de namiddag help ik zeker met huiswerkbegeleiding.
Oh ja, ik moet mezelf nog overwinnen om foto's te maken van die kindjes. Ik heb nu nog het gevoel dat ik dan de 'gringa' ben die
foto's komt maken van de arme kindjes in het zuiden... Maar ik maak er werk van, beloofd!
Tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten